ځانمرګۍ

ته چې له كوره وزې !

موركۍ دې  نه خبره وې

دبابك لاس  مچوې

وايى  جنت ته ځمه

خدايزه په كومو سترګو

په دې  خو خداي پوهيږئ

ځانته لقب وركوي

خلك دي ټول ووايي

ته فدايې   يي كنه!

راته دروغ ښكاريږي !!!!

زړګې دي څومره سخت شي

هغه خوړنكي ،  زړه چوونكي باروت 

تر غوښن ځان دي لكه مار تاو وي

 چا ته ځان  نه ورښي يي 

خلك دې نه پيږنئ  

يومسلمان ورور دي په چورت كې ګرځي

دماشومانو هم پروا نلري

دخداي په خونه  كې ځان والوزوې

چي ته ټوټه  ټوټه  شي

يواځي پښي دي  هلته،

 په غوړ ميدان پاته شي 

كله خو ښـه كوي ته

كله دي ستر ګي ووزي

كله دي ملا ماته شي

غبرګې دي پښې ماتي شي

لاسونه وريږده وې  

دخړ واسكټو موټر،،،، درنه بيغمه تير شي

ته اجازه نلري  !

كفر وژلي نه شي

ستا به روزي غوڅه شي

ستا عقيده بدله ،

ستا ،د سرمشر په خوله

ددې  ملت سړى  ، دې

واخلې  قطره قطره كړي

ځان ته غازي وايي ته !

ملا ګۍ  دي ماته  شي ستا

دى !  ګناهكاره  بولې  

دذُلجلال په وړاندي

ځانمرګيه څه به وايي ؟

دخداي په لوي كتاب كې

دمسلمان وژنه لويه ګناه ياديږي

ته داګناه نه بولي

ځكه چي عقل نشته

څښتن په خپل دربار كې په  خپله ښه پوهيږي

دغه پښتون زړګي ته

ايو بي  صبر وركړي

ځانمرګيه تاته وايم

 يواځي يوه ګناه دي

حسابه ولي نه شو

ته دزرګونو خلكو 

ځوانۍ  په اور كې سوځي

ماشوم بي پلاره كړي ته

ناوې  بې كوره كړي ته

دموركي زړه  چووې  

دبابك زوي ووژنې  

ځانمرګيه تاته وايم !!
راته غوصه چي نه شي

دذُلجلال په وړاندې   

ځانمرګيه څه به وايي ؟

ځانمرګيه څه به وايي ؟

‏12‏/04‏/2008

عزيز احمد تسل لښكرګاه كور جمعه

دپيرمحمد شيعرتصويري

قسمت  مي چا ته د چا لا رې باسي

 تندی مي هم چا ته سجدې لګوي

مات شي او رغیږي په خپل سر لکه وختونه دي
دا څه بلا ښکلي دي، دا څه نازکه زړونه دي
پېغله شولې پېغله؛ اننګي دې سره ګلونه شول
سترګې دې او شونډې دې سپرغۍ شیندې اورونه دي
بیا مې بېګاه شپه ستا د ښایست بازار لوټ کړی دی
زه یې لېونی کړم د ځوانۍ یاغي خوبونه دي
سخت به دې وي زړه خو مینه کاڼي هم تراشلی شي
وګوره د غره پر کاڼو څومره انځورونه دي
راغلې په سندرو غرنۍ ویالۍ تر کلي بیا
ښکاري پسرلی شو پر ځنګلونو بارانونه دي
وپییه سیپۍ په مرغلین تار کې شمسزیه نن
ژوند یو سمندر ، غم او ښادي په کې موجونه دي.

     غزل
هرڅه به شي سم باور مې نه راځي
چوپ به شي داچم باور مې نه راځي
لاس دې راله راکړو خو لستوڼي کې
نه لرې لړم باور مې نه راځي
کور کې د الله د مسلمان له خوا
والوتلو بم باور مې نه را ځي
خداى دې له جنته ادم ويستى وي
تش په يو غنم باور مې نه را ځي
سپينه خوله دې وي،رښتيا دې ووايي
مه کوه قسم باور مې نه را ځي

څه به راته ووايې اوڅه به درته ووايم

ځان به راته ووايې اوزړه به درته ووايم

حسن دفيرنګ دې ښه ښکاره وينم په سترګوکې

وشوله بس وشوه پښتنه به درته ووايم

ژوندچې دتسکين دسردروپه لورې ورولي

داسې يوه مسته ولوله به درته ووايم

دواړه ګلالي دي خو ديو عمر د بل نه کم

ګل به درته نه وايم وږمه به درته ووايم

در به شم بېګا ته او کيسه به ښه رنګينه کړو

پوىه نه شوې داسې نو په خوله به درته ووايم

نه وايمه دا چې داسمان ستوري به راوړمه

مينه که دې و غوښته نو ښه به درته ووايم

سيوري دانسان نه هم په شل قدمه لرې ځې

ګرانه عامرجانه يو بې زړه به درته ووايم

٢٠٠٧ اګست ٦
پېښور - حيات آباد

غزل

راباندې بيا د ناليدلي خوب تعبير خرڅوي
وخت مې په سترګو كې لشې وهي شوګير خرڅوي
د اّزادۍ په تور يې تور كافر بللى يمه

پر ما د مار د غاښ په شانې سپين زنځير خرڅوي
د خپل پاچا دې پرديتوب ته حق حيران يمه زه
چې پر پرديو پياده ګانو مې وزير خرڅوي
د خوشحالۍ سكې يې ټولې رانه واخيستلې
زمانه وګورئ په زور راباندې وير خرڅوي
زمونږ د زړونو له هيندارو نه يې غلا كړې ده
چې د ايمان د ښاپېرۍ پر دېو تصوير خرڅوي
ښايي خوندونه د كبانو به پيكه پيكه وي
د زړه پر كب مې چې چنګك د ماهي ګير خرڅوي
چې د مغروره سلطان مرګ يې په تعبير كې و پټ
وخت له الهام نه ډك خوبونه د فقير خرڅوي

تاته مې ستا د بنګړو شور راولي
څه وكړم ما د مينې زور راولي
چاته وژاړم چاته تش كړمه زړه
پردي له ما پسې خپل ورور راولي
څه په رقيبو لارو راغلم ورته
اوس لېونۍ راپسې مور راولي
چې نه ورتلاى شم نه راتلاى شي راته
ماته به څوك د سترګو تور راولي
د وخت په ما خوا سړه شوې نه ده
زړه ته زما غمونه نور راولي
ناصحه ستا په خوله  بې وسه غريب
د قربانۍ پسه په پور راولي
مالكه لار جارو كوه په بڼو
چې هر افغان خيبر ته كور راولي.

                                                  غزل

                                      شپه ده، ستړي اميدونه راسره دي
                                        د خواږه جانان يادونه راسره دي

                                        تنهايي ده زړه نرى نرى خوږېږي
                                       څه ساړه ساړه اهونه راسره دي
                                         څومره خواره ناكراره زندګي ده
                                       څه نيمګړي ارمانونه راسره دي
                                       زه يم شمع ده، يادونه د جانان دي
                                      هو زګېروي شته او دردونه راسره دي
                                       شمع باد سره غږېږي او ما ښيي
                                        وايي ښه ده سوي زړونه راسره دي

                                     زړه ارام شي پرې اختياره! خوب يې يوسي
                                         شكر ستا يو څو شعرونه راسره دي.

څه روزگار او څه ځوانی وه

شور  دمينی   او مستی وه

غم  ځمونږ نه   تېښتېدله

زړونه ډک له خوشحالی وه

نه  غماز وه  نه نمام  وه

محبت او ورور ولی وه

يو دبل نه  ځاريدلو

ښه دودونه افغانی وه

ټول ميشته وه په وطن کی

لر او بر  پښتونولی  وه

ځانځانی په مينځ کی راغی

دغليم   روا داری  وه

په لم بو اوس وطن سوځی

ستراتيژی  د پنجابی وه

ځمونږ ورونه دښمنان شوه

هوډ  دهغو  ورانکاری  وه

د ا سلام  تر شعار  لاندی

دافغان   ورکاوی  وه

قا تلان ټول حاکمان شو

 ځمونږ بی اتفاقی وه

****

پوهندوی دوکتور سېد حسام (مل)

                      په مينه مينه كې يوبل ته غيږي واكـــــــــــــــړو

                   په دي وركه دنياكې به اخير سره پيــــــــــــداكړو

                   پرجنګ به تيګه كيږدوجنګ به مړوسترګوته پريږدو

                   راځه چې له شاهين سره كوترې په هـواكـــــړو

                   روان به شوكاروانه دبڼوپه څوكوڅوكـــــــــــــــــــــو

                    رانجه به دجانان دخماروسترګونه غلاكــــــــــــــړو

يوه لحظه دهجر مې په زړه لكه مرمــــۍ ښكـاري

اوښكې مې دسترګودناخوښې ناوكــۍ ښــــــــــــكاري

زه ليونۍ نه يــــم دبلتـــــــــون اوروسوځـــــــــــــــــــــــــلې يم

دكلي لـــــــيونوته مې دالـــوبې دستــــــــــــــــۍ ښـــكاري

ټوله شپه مې وي خيالونه تصــــيرونه  هم يادونه ســــتا

سپين سترګوناپوهانوته مي هرڅه دمســــتۍ ښـكاري

دسره سالوپه پيڅكه مې دستر ګواوښكې پاكـې كړم

هسې مې دټول وجودزوال دبې ننـــګۍ ښـــــــــــكاري

دشپې په غيږ كې دې تصويرته په سلګوويـده شـــم

اي ياسمين صبركړه جانان وائي كمــكۍ ښـــــكاري

خبرلا  نه يم چي به بيرته جانان كله راځي

 له ايلبندونونه  رمې او كوچيان كله راځي

د بيلتانه سېليو وران كړله رنګين خوبونه

د زړه په   باغ كي مي  خزان دى ګلان كله راځي 

 چي محمد(ص) له كلي وكوچېد د وحي لايق

پر دې نړۍ بل پيغمبر او قرآن كله راځي

عالمه ستوني  يې  بيابان او جهان  ولرزاوه

پس له كلونو  مي بلال پر آزان كله راځي

ورته سجدې چي لمر سپوږمۍ او ستورو ومنلې

د يعقوب زوئ حضرت يوسف پر كنعان كله راځي

خطا كيسه سوه  چي يې رام په درمسال كي  پټ كړ

ګورئ له كاڼو څخه سود وزيان كله راځي

هسي يوه شېبه به تېر سي دا تور مخى ژوندون

د خداى وليانو ته به سوز و آرمان كله راځي

لاره وهو چي هر قدم مو تر منزله ور وړي

د چا ضمير ته به پخپله اسمان كله راځي

سمه خو داده  چي هجران د كهكشان مېلمه دى

پر دغه لاره جرسونه كاروان كله راځي

۲۰۰۷/جون/۳۰

هلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــمند

څنګه سندره شم شپيلۍدجانان اوراخستــــــــی

زړونه لمبې وهې خولګۍدجانان اوراخستــــی

داوښکوستوري يې په سروکسيوکې وخوټيدل

غزل بې موره شوه ځوانۍدجانان اوراخستـــــــــی

دلته سنګساردی دهينــــــــــداروغيږله وينـــوډکه

هلته ټپــــــه سوځي کيږدۍدجانــان اوراخستــــــی

غــــــــــزل

بنګړي يې شورلري مستي لري خومــــــــــــارلري

شونډي يې سورخي لري شوخي لري انــــارلـري

كله په  سلــــــــګواو په نازوسنـــــــدرې  ووايــــــــــــې

شكردي تسل لري جانــان لري غــــــــــــــمخوار لري

كــــله ورخطـــادلــــــــيونوغونـــدي رامـــــــنډه كــړي

دي دونيــــــــــاكــي هيـــڅ نلري لږپه زړه انــــګارلري

راشه  ويصــــاله خپلــــې غــــــيږته مـــــــي وغــــــــــــــواړه  

ازرائــل راته په خــــوب كي ښه واروار لــــــــــــــــــري

۰۷دجولاي ۵

لښكرګاه

راشه دنـــجــــــــونوپه سركوشونډوغزل وليـــــــــــــكو

يائي تندي باندي دپاسه تـــــــــــوراوربل وليــــــــــكـــو

هــــــــغه جنۍ چــــــــــــي دبـــڼوپه ســـــــــرخـبرې كـــوي

نكريزي شته دي په چمبوبه يې ســــــــورګل وليـــــكو

طبعت هم ښه نكوي شونډي ورتـــــه غوټي پريـكړي

زړګى ئې تنګ شي هم ئې ســــــــــترګوكي اجل وليــكو

شوروي سندره شي واده كــي نجوني ګردي تاووي

اخ راځه ملاچې په مســـجــــــدكې ټول چـــــارقول وليكو

بس دي نورتسله دخــــــــبرومــــرانـــــــــــــــــــــدي وتړه