دغه تارياك په هلمند كي د دولتي چارواكو له لوري  د هلمند په يوه برخه كي نيول شوي دي  چي اوس يي چارواكي سوځي

په هلمند كې برتانويان ميشت دي  دوي خوراډير ې اوبه څښي بل 

دبُست كلا او زموږ ملګرو ميله په دي ور ځ مو خورا ساعت تير شو

دموسي كلا ولسوالۍ دښار يوه څنډه چي ما شومان يې هم موږ ته حران وو

په هلمند كي ماشومان هم پوليسي كوي

---

 

دا هغه لیونی ده چی  دهلمند ولایت به یوه هدیره کی یی اوسیږي  دغه سپي ددي ساتنه كوي

 

 

*** 

له تورو سترګو د باڼه چاپېره

لکه جرګې ته پښتانه چاپېره 

لکه يو ياد به دې ساتمه پکې

جانانه کړم به درنه زړه چاپېره 

که یې زما د خيال مورچې نیولې

غمونه ستا مې کړل خواره  چاپېره 

پرون یې  لاس  د يارانې راکاوه

نن مې دي واړه له کاله چاپېره 

زما خيالونه د غزل ماشومان

وږي،نهر له تناره چاپېره 

       

خال دې د سپين جبين پټی ګرو کړی

غم د ليلا رانه  زړګی  ګرو  کړی 

نه په خندا نه په موسکا پوهيږې

تل د زما د ژوند سپرلی ګرو کړی 

دا شېخ!مې حق پکې ذره نه بولی

وايي جنت مې ځای پر ځی ګرو کړی 

د کور او کلی درته  څه  ووایم

پوله په پوله مو مرګی ګرو کړی 

بیا چې ځلمی په شونډو سپک يادوی

چا دې د سرو شونډو وښی ګرو کړی 

 

     

خوښ مې جانان به در ته وويايم

نور ه څنګه مينه در كړم خو خپل ځان مې در ته وويل

ټولې دعا ګاني دي قبولي شه

دښته دي شي ټوله ستا په خوله ګلاب

زما لا لۍ زما همځولي

مورجاني ور مې كړه زارى در ته كومه

 

عباس چي دومره ښه اخلاق خداي په ما شوم توب وركړي چي مه يې كړه پوښتنه

عباس چي دمره ښه اخلاق خداي په ما شوم توب وركړي چي مه يې كړه پوښتنه

شوخک نوید جان چی کور نۍ ټوله ورنه پوزي ته راغلي ده

وگوره سهاروختی  صالح محمد صالح  اومطيع الله مينپال خپل مخونه پريمنځي حال داچي  لمر مو په سر ولاړ دي

څومر ه خواږه خوږه راګورې

لمن دې نيسنه چي زړګۍ در واچومه

كاشكې د لوړو غرو كجېر وايې

وزر مي مات واې چي مې نه ليدا يې غمونه

 

يو مې كتا ب زړګۍ راخوړين كړ

بل كبر جن جانان سلام نه راكوينه

 

تر ګلونو لاندې ځانګي نه ماتيږي

زما دستر ګو تاوان راكړه

ستا دراتلو لار ته مې ډير ډير كتلې دينه

كه د زړه حال مې در ته وويل

يوبه هيران شي بل به چيغه كړې مينه

خوله مې د خولې له پاسه كيږده

ستر ګې دي پټې كړه حيا ماله راځينه

پاس د اسمان په لارو راشه

دا كوزي لاري بيلتانه نيولي دينه

 

لپه دي جانانه چيري تشه تشه نشي

ياپه كي اوبه راكړه ياپكي دعا

لپه دي جانانه چيري تشه تشه نشي

ياپه كي اوبه راكړه ياپكي دعا

              

داوبوپه ځاي مي ويني د زړه وركړي

چي موسم د بهار راغي باغ دبل شو

جانان مي خوب مي ليدي چي مړ ومه زه

په چيغو كلي خبروي ما ويښه وي له خوبه

---

سترګي كرارې كړه راپور ته

ستا تر باڼو لاندي مې ژړه دي وران به شينه

 

ماپه دار کړي چي منصور خلكوته ياد شي  مودې وشوې څوك په دارندي ختلي

څومره خواږه خواږه راګورې لمن دي نيسه چې زړګي درواچومه

 

سترګې كرارې كړه راپورته ،ستا تربڼو لاندې مې زړه دي وران به شينه

 

سپرليه دا به دې احسان ومنم
دا ځل له ځان سره جانان راوله