ماويل كاش چې اوښكه شوى واي اوغوټۍ په خپلو بڼو كې نيولى واى ،دلته نو مې خپل زرين خياله  ورستوري راته په غوږكې پټ وويل ياره !دغوټۍ دخيال مرغه هم اوس ددي حاضر  مجلس نه وزرڅنډلې دي په هواګر ځي، دارمان اودجانان غيږيې په خپلوسترګوكې لكه غټه اوښكه   ګرځيده. ډيره معصو مه بريښيده لكه مات  وزرې  مرغه چو په نا سته وه .ترستر ګولاندي يې زماتصوير ځانته  انځوركړي و خپل مينه  ناك اوارمانجن نظر به يې په ځمكه  خښكړ ي و،زمالورته به يې هم كله كله يودردوونكي نظروكړ، ماهم ددي لپاره سر ځوړند كړ ترڅوغوټۍ راته په ځير ځير وګوري ،دلته مي دزړه درګاه لاډيره شوه ځكه چې ښكاري لومه مي خطانه شوه بازمې اوس په لاس راغلي و شپې هم خپله لمن په ټوله ښكلي فضاغوړولې وه نكل خلاص شو،ټول خپلو ځايوته ولاړل ماته هم دخوب بيستره هواره شوه خوپه خونه كې يوواځې غوټۍ پاته وه نورټول ويده شول غوټۍ هم دخوني نه ووتله  بې اختياره مې ور پسې غږ كړ غوټۍ لږ  اوبه راوړه ،اوبه يې  راوړې!  همداسې دخونې په  منځ ديوګلاس  اوبوسره ولاړه وه، غوټۍ اوبه دي  لكه چې نه راباندي لوريږي ؟راته ويې ويل نه په دي مې نه در كولې ماويل چې در باندي توي به يې  كړم. ددې خبرې سره سم مې داحساس اونفس عشقي تنابونه وغزيدل دځايه پورته شوم غوښتل مې غوټۍ په غيږ كې ټينګه كړم خو غوټۍ په بيړه داوبوګلاس كيښود اودكوټې  نه ووتله ورپسې مې سوي ناري وكړي. اي !قند تا ته وايم سباځم هغه امانت خبردي واخله. خو  دهغه خپل ضد له مخې زما دې ناهيلو ناروته يې غوږ كې نښود په ماهم  ځمكه سره شوه دري وارې له خونې نه ووتلم ځان مې داسې وانګيرلو چې ګواكې عزرائل مې په دي لحظه كې ساه اخلې ، دكوټې كړ كۍ مې په زوره پورې اوخلاصه كړه كه ګورم چې په تته تياره كې يو څوك زما خواته راروان دي لږچې رانيږدي شوه په تګ مي وپيږنده چې غوټۍ ده ،مازرزر ځان ته سلګۍ راوستې  چې په كراريې راباندي غږ وكړ اي !ستن خوړليه څه درپيښه ده ويد ه شه اوس به مې پلار ر اوځې څه به وايې ،خو ما يې  خبر وينو له ګلې  زه يواځې ستالپاره راغلۍ يم ته يوراراشه ،په ډېر پريشانئ  راته وويل خېر ته اوس ويده شه سبابه خبرې  كوو ،ښه شپه ولري زماترخولې بې اختياره چيغه ووتله نه يوواردي لاس راكړه تر شايې راته په كونځو ورځووكتل ، ښه شپه ولرې سبابه بيا خبرې كوو!زمادواكه هم نورووتله  په بيړه مې د غوټۍ هغه نرم لاس   ديوڅو شيبولپاره ټينګ وني وي سترګې مې ټيټې اچولې وې هڅه مې داوه چې دغوټۍ پښوته به ګورم خوپه خونه كې دومره تياره وه چې دلاس ګوتې هم سمې نه معلوميدې ،ښه مې زړه راغونډكړ چې شونډوته يې نيږدې شم خووجدان مې دغورورنه ډك شو احساس مې مړاوۍ شو. دې حالت ته رارسيدلي ووكه مو يوساعت شونډي په شونډو ايښې وايې هم كوم مزاحمت به نه وي دمره زړه مې وكړ چې دغوټۍ په شونډومې خپلې دوې كوتې كيښودې لكه ويشنلې وړۍ تارتاراواوبه زنې وې ، دمه مې بنده بنده كيده ناڅاپه دغوروره ډكې نجلې ځان رانه كش كړ دا څه كوې ډيره په غوصه شوه خو ماله ناز اومينې نه كار واخست خير دي لږه شيبه پس راشه، هسې نه چې موردې ويښه نشي  وعده دركوم چې بغير دهغه يوڅو پټوخبرونه تيره بل هيڅ هم نه درته وايم دكوټې پرده يې پورته كړه دستورورڼاته يې سپين غټ مخ وه بريښيد شونډه يې ترغاښ لانډې ټينګه نيولې وه ،نوريې څه وه نه  ويل كراريې شونډي ورپيدې ګورو به! كه موقع پيداشوه رابه شم ،(غوټكې) هتمې راځې !!امكان لرې ، زړه مې خوشحاله شو اجازه مې  وركړه په هغه غوښن لاس مې ورته شونډي كيښودي ټول سندره سندره وم خيالونه مې فلسفي شول دپاچاهې تخت ته رسيدلي وم په ځان به مې هم مينه راتلله خدايه داڅومره ښايسته نړۍ ده  هرڅه راته دمينې شپيلې غږولې دزورورخداي په خلقت كې ورك وم زماپه تير شوي ژوند كې نو دالومړي ځل و چې دمره دردمنه د غم  لمن غوړوي بس سوچونه رانه تاوشول په مغذ مې يې منګل خښه کړه دتيارې په غيږکې دغوټۍ درا تګ په فلسفه کې غرق تللى وم ،خداى خبر چې غوټۍ به راشي! کله به دمره زړه وکړي چي په توره شپه کې به يوه پيغله دنامهرمه سړي غيږي ته پناراوړي نه ! هيڅ امکان نلر ي شايد رابه نه شي؟.

ځکه دي به هم دمره فکرکړي وي چي دشپي هسې هم دسړي شيطان زوروروي نفسي خوا هيشات هم اوج ته رسريږي .دفکر ټال و کله يوخواکله بل خوا ډير ناهيلى شوم !بيا به مې هم ځانته تسلې ورکړه نه ! هتمې راځي که نور نه وي شايد هغه خبرې يې په زړه کي ورته اور بل کړي چې ماورته دامانت خبره کړي وه دنجونوهسې هم زر سوداکيږي ،زه لا په هم دغه بې سره سوچوکې وم چې دروازه کراره نيم کښه شوه :

ځان  چې مې هرڅومره تکړه کوي خوداځواک مې په ځانکې نه شوي راوستى اه سيلى مي وايستل ،دځان سره مې وانګيرله شايدغوټۍ به دد روازې ترشاه ولاړه وي .په ځاي کې کښيناستم ژامې مې کړپيدي هيڅ مې تحمل نه شوي کولاي ،